Anne: ‘Als mensen foto’s bekijken gaan hun ogen het eerst naar de plek waar ze zelf staan. Vaak reageren ze negatief’

Anne (18) is fotograaf, gespecialiseerd in portretten. Ze maakte ook de foto’s voor deze website. ‘Zo’n portret maak je niet zo maar’, vertelt ze. ‘Degene die je fotografeert moet het wel eens zijn met de foto. Weet je trouwens dat veel mensen helemaal niet op de foto durven?’ Anne houdt daar in haar werk rekening mee. ‘Het is ook niet niks, jezelf op de foto laten zetten. Je moet de fotograaf wel volledig kunnen vertrouwen.’
 

Fotograferen sinds haar 15e

Anne is er bij toeval ingerold, in de fotografie. Op haar 15de vroeg iemand haar een paar foto’s te maken voor de uitnodiging voor een vriendin die 16 werd. Eén van de betrokkenen was de kunstenares Margerite Luitwieler. Die was zo enthousiast over het resultaat dat zij Anne vroeg haar te portretteren voor de achterkant van haar boek. En zo stond kort daarna de door Anne geschoten foto op de achterkant van ‘Op hoge hakken de trap op rennend’. Nota bene tegen betaling. Anne wist niet hoe ze het had. Terwijl klasgenootjes voor een zakcentje in de horeca werkten, kon zij wat bijverdienen met haar hobby: fotograferen. Het ging allemaal zo lekker dat ze na het gymnasium besloot zich in te schrijven voor de Koninklijke Academie voor de Beeldende Kunsten (KABK) in Den Haag. Er waren 700 aanmeldingen, maar slechts 60 plekken. Helaas werd ze uitgeloot. Ze zit nu naar volle tevredenheid op de Fotovakschool in Amsterdam, een particuliere opleiding.

Van je beste kant

Anne ontdekte al snel dat veel mensen niet graag gefotografeerd worden. Er zijn er zelfs die er een angst voor hebben ontwikkeld. ‘Als de dood zijn ze. Ze hebben er alles voor over om maar niet in beeld te komen.’ Maar ze komt in haar werk ook minder extreme voorbeelden tegen. ‘Moet je eens opletten’, vertelt ze, ‘als mensen foto’s bekijken gaan hun ogen het eerst naar de plek waar ze zelf staan. Vaak reageren ze negatief: Ah shit, weer die neus! Of: Bah, dat haar altijd! Wat je ook vaak hoort: Ik moet toch nodig gaan lijnen.

Wel 2 uur praten

Anne fotografeert bij voorkeur bij de mensen thuis. ‘Daar voelen ze zich veilig.’ Meestal stuurt ze haar klanten van te voren een mail met een vragenlijst. De fotosessie begint ze met een gesprek van zo’n twee uur. Dat is niet alleen om iets te weten te komen over degene die ze straks voor de camera krijgt. Door zo te werken creëert ze ook een sfeer van vertrouwen. Anne: ‘De geportretteerden moeten ook iets weten over de fotograaf. Ze moeten erop aan kunnen dat ik het beste met hen voor heb. Ze leggen hun schoonheid per slot van rekening helemaal in mijn handen.’

Voor de spiegel

Tijdens de voorbereiding gaat ze vaak samen met de klant voor de spiegel staan. Ze is daarbij optimaal gespitst op de expressie en de bewegingen. Bijna iedereen heeft een kant waarover hij minder tevreden is. Die moet ze dus niet hebben. ‘Ik fotografeerde eens een vrouw die consequent niet naar de linkerkant van haar gezicht keek. Ik maakte haar daar op attent. Oh ja, reageerde ze verbaasd. Doe ik dat? Ja, het klopt wel. Ik had vroeger aan die kant een lui oog. Er zijn zo voor de spiegel ook mensen die voorhoofd even strak trekken, in verband met de rimpels. Of hun nek strekken omdat ze problemen hebben met hun onderkin. Je weet dan dat je ze zo moet fotograferen dat die gevoelige plekken niet opvallen.’

‘Denk maar aan Bram’

Pas als ze alles goed in kaart heeft, gaat Anne aan de slag. Ze heeft daarbij één doelstelling: het moet een portret worden waar haar klant zich volledig in herkent en waarmee hij tevreden is. ‘Je hebt van die fotografen die dat wel in een half uurtje denken te fiksen. Je krijgt dan van die foto’s met lege ogen en een geforceerde lach. Laatst had ik een vrouw waarvan de man kort daarvoor was overleden. Ze was er nog helemaal kapot van. In het voorgesprek vertelde ze dat ze zo veel troost had gevonden door haar kleinzoon Bram. Toen het me maar niet lukte het verdriet uit haar gezicht te krijgen, zei ik ineens: Denk maar aan Bram. Op slag verscheen er een warme glans over haar gezicht. Toen drukte ik af. Nee, mijn klanten hoeven geen angst te hebben voor de camera.’

Meer over Anne:
http://annelakeman.blogspot.com