Marjon: ‘M'n huisarts zei: “Hoeveel signalen moet jij nog krijgen?”’

Tien jaar lang was Marjon de Hond (39) de stralende weervrouw van het NOS-journaal. Wanneer zij presenteerde kreeg zelfs de diepste depressie nog wat vrolijks. Ze deed dat tot 2009. Toen verdween ze plotseling van het scherm.

Geen van haar vele fans zal hebben vermoed dat ze de laatste maanden bij de NOS bol stond van de stress. Dat ze 10 minuten voor één van haar laatste uitzendingen flauwgevallen was na een aanval van hyperventilatie weet niemand. Marjon: ‘Toen m’n huisarts dat hoorde zuchtte ze: “Hoeveel signalen moet jij nog krijgen?” Maar ja, je moet natuurlijk door. Doorgaan tot je er bij neervalt. Dat heb ik van huis uit meegekregen.’

Google-verbod

Marjon heeft een heftige tijd achter de rug. Paniekaanvallen, hyperventilatie, hypochondrie. ‘Mijn lijf was zo over de zeik dat ik allemaal lichamelijke klachten kreeg. Of er een trein door me heen ging. Alle spieren trokken samen. Ik dacht dat ik dood ging.’ Ze zocht koortsachtig op het internet, want als wetenschapper wilde ze alles verklaard zien. Veel symptomen vond ze inderdaad terug. Bij de meest vreselijke ziektes. Het werd van kwaad tot erger. Google-verslaving. Ze liep de huisarts plat. Op een gegeven moment gaf die haar een Google-verbod. Volgens haar had ze in haar gedachtes alle kankersoorten al gehad. En alle spierziektes.

‘Daar gaan we niet over praten’

Een aantal problemen wijt Marjon aan haar kindertijd. In Zeeland, op de boerderij van haar oma en opa had ze het fantastisch. Daar kon ze lekker haar eigen gang gaan. Toen ze drie was kreeg haar moeder een tweeling. Twee zusjes in één keer, en een van de twee had epilepsie. Marjon: ‘Ineens kreeg ik minder aandacht. Dat is niet te begrijpen voor een driejarige en uiteraard word je als peuter dan opstandig. Bij ons thuis werd niet echt gepraat over problemen. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, was het motto. Als kind verdring je dan de emoties en verdriet naar de achtergrond.’ Ook toen Marjon als tienjarige acute reuma kreeg, waar uiteindelijk de hypochondrie vandaan kwam, was het lastig om er thuis over te praten. Marjon: ‘Mijn ouders waren super bezorgd en als kind zie je alleen de angst.’

‘Die stomme formules’

Na het vwo ging Marjon natuurkunde studeren. Niet echt de studie van haar keuze. ‘Al die stomme formules. Ik wilde liever iets doen dat praktisch was.’ Maar ze was er wel goed in. ‘In die tijd overleed ook mijn tante. Zelfmoord. Daar blijf je dan in hangen. Je zoekt een uitlaatklep. Dat was m’n studie, maar die vond ik helemaal niet leuk. Dat vreet energie. Toen ik klaar was had ik geen flauw idee wat ik wilde gaan doen dus zocht ik een vervolgstudie. Het werd uiteindelijk Meteorologie en Oceanografie. Het enige dat ik daar leuk aan vond, waren de excursies. Metingen doen op de Waddenzee. Op een gletsjer. Daar zie je wat je doet. Ik ben echt iemand van de praktische kant.’

‘Mevrouw, het gaat toch wel goed?’

Marjon vervolgt: ‘Presenteren vond ik wel leuk. Vandaar die baan bij de NOS. Dat was veel leuker dan onderzoek doen. Had ik lekker niks met die formules te maken. Toch ging het hier mis. Ik begon om half zes ’s ochtends. Vier tot vijf dagen in de week. Op een gegeven moment ook wisseldiensten. M’n bioritme raakte helemaal in de war. Bij Albert Heyn ben ik eens in de rij voor de kassa boven m’n karretje in slaap gevallen. Tikte iemand me aan: ‘Mevrouw, het gaat toch wel goed?’ In 2003 kreeg Marjon haar eerste burn-out. Bovendien ontdekte ze dat ze hoogsensitief was. Veel dingen vielen op hun plek. Nadat in 2007 haar dochtertje Roos was geboren, kwam Marjon in een postnatale depressie. Maar ze holde door en ging weer veel te vroeg aan het werk.

‘Wel 10 deadlines op een avond’

Op een gegeven moment kreeg ze diensten van half 2 ’s middags tot half 10 ’s avonds. Maar dan had ze er al een hele dag opzitten met haar kindje. Marjon: ‘Bij zo’n nieuwsorganisatie draait veel om presteren onder tijdsdruk. Met wel 10 deadlines op een avond. Tussendoor eten, omkleden, schminken. Veel te zwaar, zeker in combinatie met een kind.’ Uiteindelijk liep het dan ook verkeerd af. In 2009 kwam ze in de ziektewet.

‘Liever met m’n handen in de grond’

Inmiddels gaat het weer een stuk beter met Marjon. Na talloze keren haar verhaal te hebben verteld, kwam ze dan eindelijk terecht bij een goede psychiater. Die schreef haar een antidepressivum voor, om uit de negatieve spiraal te raken. Pas na drie maanden ging het beter. En daarna kreeg ze CGT, Cognitieve Gedragstherapie. En PMT, Psychomotorische Therapie. Nu is ze er weer helemaal voor Roos, die inmiddels al vier is. Ze sport, doet aan yoga, vermijdt situaties met stress en gaat van tijd tot tijd nog eens langs bij de psychiater. Ze werkt veel in haar tuin, is bezig met de kippen en de konijnen. ‘Heerlijk met m’n handen in de grond. Er is geen betere therapie. Ik ben geen denker, maar een doener.’




Foto Marjon 2