De dwang van Kaylee

"Mijn naam is Kaylee. Ik ben 17 jaar en ik heb jullie site bezocht. Ik wil allereerst zeggen dat ik de site enorm waardeer door onder andere de informatie en de ervaringsverhalen. Ik heb zelf bijna 3 jaar last gehad van een dwangstoornis en ik zou graag mijn verhaal willen vertellen voor de site."

Mijn strijd tegen de dwangstoornis

Ik ben van mezelf altijd al een rustig meisje geweest en ook best wel onzeker. Daardoor werd ik vaak slachtoffer van pesterijen en werd ik nog onzekerder. In augustus 2009 overleed mijn opa aan kanker. Deze nare gebeurtenis in combinatie door de pesterijen ontwikkelde ik een dwangstoornis.

Het begon eerst heel onschuldig, ik moest een bepaald aantal passen tussen reeksen stoeptegels lopen en moest ook dan de ene keer eerst met mijn rechterbeen beginnen en daarna met mijn linkerbeen beginnen. Maar al gauw werd het meer. Ik moest bijvoorbeeld heel veel zinnen in mijn hoofd herhalen, tegen dingen aantikken, bevestiging vragen of iets goeds of slecht is, dingen controleren en heel veel tellen. Ik was voornamelijk heel erg bang om dood te gaan, naar de hel te gaan of om een ernstige ziekte te krijgen. Ondertussen kreeg ik hulp bij een psycholoog. Maar algauw concludeerde ze dat ik ergens anders naartoe doorverwezen moet worden.

Ik kwam terecht bij de Bascule in Amsterdam. Na een intakegesprek kon ik al binnen een paar weken terecht bij een therapeute. De behandeling was bij de polikliniek en ik moest 1 keer per week op gesprek. Ik vond het heel fijn om aan mijn dwangstoornis te werken, het was een soort van opluchting voor mij. In die tijd is het mij gelukt om een aantal dwanghandelingen niet meer uit te voeren. Helaas ontwikkelden zich wel weer nieuwe dwanghandelingen. Na een paar maanden heb ik op eigen wil besloten dat het niet meer zo verder kon en dat ik opgenomen wilde worden. De dwangstoornis werd me teveel en er kwam geen rem meer op. Gelukkig stonden mijn ouders en de therapeute hier achter. Na ongeveer 2 maanden werd ik opgenomen.

Ik voelde me gelijk al thuis daar. Ik zat op een groep met 7 andere jongeren met ongeveer dezelfde klachten. Twee keer per dag hadden we exposure. Tijdens exposure ging ik de problemen aanpakken en over mijn angsten praten. Bijvoorbeeld ik moest een stukje over de hel lezen. Na heel veel oefenen en vooral niet op te geven, mocht ik na 5 maanden weer weg van de kliniek. Ik moest nog een paar keer op gesprek komen bij de therapeute van de polikliniek en sinds een paar weken heb ik geen hulp meer nodig voor mijn dwangstoornis!

Ik wil daarom ook voor iedereen die een dwangstoornis heeft aanraden om er veel over te praten en hulp te zoeken ervoor. Het begint onschuldig, maar het kan steeds erger worden. Schaam je er vooral niet voor, want het is juist knap als je hulp ervoor wilt zoeken erover durft te praten. Als je genoeg doorzet kun je van de dwangstoornis afkomen. Ook wil ik alle hulpverleners en mijn familie bedanken voor de steun, met name mijn ouders voor al hun goede hulp.

Ik hoop dat jullie mijn ervaringsverhaal goed vinden en dat ik hiermee mensen kan helpen. Ik hoop op een reactie.

Kaylee