Britt: ‘Ik dacht dat ik het alleen kon, maar dat lukt bijna nooit. Maak duidelijk wat er met je aan de hand is en zoek zo snel mogelijk hulp.’

 

Britt (18) zit in de examenklas van het vwo. Op een nieuwe school, want vorig jaar is ze gezakt en nu moet ze voor 4 vakken certificaten halen. Volgens haar was dat zakken niet nodig geweest. Als haar oude school beter had gereageerd op haar faalangst. En op haar dyslexie, want dat blijkt ze ook nog te hebben. Ze had daar zelfs extra tijd voor kunnen krijgen bij het examen!

 

Daverend applaus

Britt heeft een grote passie: zingen. Sinds haar achtste heeft ze zangles. ‘De kleine zeemeermin’ was een van de eerste liedjes die ze zong. Solo, alleen met pianobegeleiding. Ze zingt het nog wel eens en dan wordt ze weer helemaal blij. Britt heeft een breed repertoire: klassiek, opera, pop en musical. Daarmee treedt ze regelmatig op. In mei stond ze op de planken van een groot theater, op een feest van haar oude school. Britt: ‘Geweldig! Ik kreeg een daverend applaus. Het leuke is dat ik dan helemaal niet bang ben. Dat ben ik wel als ik een toets maak. Dat komt omdat ik weet dat ik kan zingen. Maar bij een toets ben ik bang dat ik het niet kan.’
Ze weet nog niet wat ze na haar examen gaat doen. Het conservatorium ligt voor de hand, maar het is best moeilijk om daar toegelaten te worden. Ze vindt het ook een beetje zonde van haar bètaprofiel. Ze koos Natuur + Techniek en Natuur + Gezondheid.

Het eindexamenjaar was een ramp

Telkens als ze over haar vorige school praat, raakt Britt een beetje geëmotioneerd. ‘Dat zakken was helemaal niet nodig geweest. Maar ze hebben me niet goed geholpen. Die dyslexie hadden ze ook niet in de gaten. Pas het laatste jaar kreeg ik een goede mentor. Eén die echt aandacht aan me besteedde. Maar toen was het al te laat. Mijn examen ging mis door m’n faalangst. Terwijl ik het hele jaar door redelijk presteerde, haalde ik in de SE-weken alleen maar 3-en. Ik weet niet wat er gebeurde. Ineens leek wel alles van de SE-weken af te hangen en sloeg ik helemaal dicht. De ene black-out na de andere. Ik weet bijna niets meer van m’n examen.’ Britt denkt overigens wel dat ze zelf eerder aan de bel had moeten trekken. ‘Ik dacht dat ik het alleen kon, maar dat lukt bijna nooit. Ik zou tegen iedereen willen zeggen: Maak zo snel mogelijk duidelijk wat er met je aan de hand is en zoek zo snel mogelijk hulp.’

‘Dit jaar ga ik knallen’

Na het zakken is Britt naar een particuliere school gegaan. Daar stort ze zich helemaal op de vakken waarmee het mis ging: biologie, natuurkunde en wiskunde. En op aardrijkskunde, dat koos ze in plaats van Frans. ‘Achteraf gezien was die taal geen handige keus, met die dyslexie. Maar dat wist ik toen nog niet.’ Ik gebruik nu meer het voorlezen van boeken (Daisy). Voor haar faalangst is er constant aandacht en wordt ze geholpen door de remedial teacher/mentor. De oefeningen die ze daar voor krijgt zijn gebaseerd op de ‘G’s’.

G-1 staat daarbij voor de Gebeurtenis (‘Ik heb een toets of examen’).
G-2 staat voor het Gevoel (‘Ik ben gestrest en ben bang voor het examen’)
G-3 staat voor Gedachte (‘Ik heb er genoeg aan gedaan en voor geleerd’ en ‘Voor de vorige toets had ik goed cijfer, waarom zou het nu dan ook niet goed gaan’).
Dit resulteert dat Britt’s gevoel positief wordt, ontspannen, niet meer bang zijn en haar zelfvertrouwen groeit.

Dankzij die hulp is Britt zich nu bewust van de momenten waarin de faalangst opduikt. Ze oefent dan om via het ‘G-denken’ negatieve gedachten te vervangen door positieve gedachten. Zo leert ze met haar faalangst om te gaan. Ze heeft er alle vertrouwen in dat het dit keer wel lukt. ‘Ik ben nog nooit zo gemotiveerd geweest als nu. Dit jaar ga ik knallen!’