Fauve: ‘Ik was altijd bij m’n moeder. Ik ging overal met haar mee naar toe.’


Fauve (14) zit in de tweede klas van het vwo. Ze heeft nu even een dipje. Er kwam teveel op haar af: gebroken neus, gekneusde teen, gekneusde vinger, diabetes geconstateerd, drie vriendinnen kwijtgeraakt. En een onvoldoende voor Frans en Duits. ‘Maar ik knok me er weer boven uit’, zegt Fauve energiek. ‘En met die onvoldoendes komt het ook weer in orde.

Slechte tijd op de basisschool

Toen Fauve zes was, kreeg ze flinke last van verlatingsangst. Aanvankelijk hadden ze het niet zo in de gaten. ‘Oké, ze wilde niet bij vriendjes of vriendinnetjes spelen, maar dat heeft elk kind wel eens’, vertelt haar moeder. Maar op een gegeven moment werd het te erg. ‘Of bij mij spelen of niet’, was haar vaste reactie als er met klasgenootjes afspraken werden gemaakt voor na schooltijd. Ze kon gewoon niet zonder haar moeder. De angst om alleen gelaten te worden werd steeds erger. Ze ging nog wel naar school, die was op twee minuten afstand. En bij de juffrouw voelde ze zich nog wel veilig. Maar verder deed ze nauwelijks wat zonder haar moeder.

‘Ik kan heel stilletjes huilen’

Het werd erger en erger. Fauve: ‘Ik was altijd bij m’n moeder. Ik ging overal met haar mee naar toe. Als ik bij mijn vader was, lag ik in bed vaak te huilen. Niemand kon me horen, want ik kan heel stilletjes huilen. Dat is wel handig, omdat ik het niet fijn vind als mensen mij zien of horen huilen.’ Ze had ook flinke faalangst. En tussen haar en haar klasgenootjes liep het destijds steeds minder.

Naar de psycholoog

Op haar negende werd ze onderzocht door een psycholoog. Tijdens het onderzoek moest haar moeder naar een andere ruimte. Het was een hele klus om dat voor elkaar te krijgen. Halverwege de sessie sprong Fauve op om te controleren of haar moeder er nog zat. Het onderzoek zelf had een positief effect op haar zelfvertrouwen. Toen ze naderhand hoorde dat ze, als leerling van groep 4, opdrachten voor groep 8 uitstekend had uitgevoerd, was haar faalangst op slag voorbij. Fauve: ‘Nu, met die onvoldoendes voor Frans en Duits, komt het wel weer een beetje terug. Dat is niet prettig.’

Speltherapie

Nadat de psycholoog verlatingsangst had geconstateerd, kreeg Fauve negen maanden speltherapie. Daar leerde ze steeds meer dingen te doen zonder haar moeder. Samen begonnen ze aan een spelletje en na een tijdje ging haar moeder weg en maakte ze het alleen af. Zo werd de tijdsduur dat ze zich zelf moest zien te redden steeds groter.

Voortgezet onderwijs

Met Fauve gaat het inmiddels een stuk beter en op school heeft ze weer vrienden. Hoewel ze ook haar ups en downs heeft. De downs krijgt ze meestal als er teveel op haar afkomt, zoals het afgelopen jaar. Toen ze een maand geleden veertien werd, kreeg ze ineens weer energie. ‘Opgelucht dat dat vervelende dertiende jaar voorbij was.’ En dus vertelt ze nu vol vuur over d’r strijd tegen die twee onvoldoendes, over haar vrienden en… over haar passie voor Manga & Anime.

Originele ontwerpen

Fauve is dol op knutselen en spelletjes. Daarom ging ze vijf jaar geleden ook graag naar speltherapie. Maar ook nu is ze het liefst met haar handen bezig. En met vormgeving. Techniek en Art (bij haar op school een kunstvak) zijn haar lievelingsvakken. Laatst kreeg ze de opdracht om een postzegel te ontwerpen. Ze is trots op het resultaat. Ze had er ook een afbeelding uit de manga (strip) van Shugo Chara in verwerkt. Origineel was ook haar ontwerp voor een museum. Het gebouw kreeg bij haar de vorm van een hoed en ook hier gebruikte ze zo’n strip als inspiratiebron.